تنهای تنها...

 

  تنهایم.....  

  چرا غم ها نمی دانند

                              که من غمگین ترین غمگین این شهرم

بیا ای دوست با من باش

                              که من تنهاترین تنهای این شهرم

                                                                               

                                                                                عاشق تنها

 

 

 تنها

تنها تر از هر چیزی که فکرش کنی

                                  خاموش و مرده

                                                  چون خاک...

                                     

                                        ***

                       سکوتم را به باران هدیه کردم

تمام زندگی را گریه کردم

                                نبودی در فروغ شانه هایت

                                                      به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

 

 

نیمکت تنهایی...

 

 

 

 

 

  به وسعت یک دریا                       

                        و       

                       به تاریکی یک اسمان بی ستاره

   

                                                اری تنهاییم وسعتی بس تاریک دارد...

 

         تنهایم به اندازه سکوت یک دشت

                                         و

                       تنهایم به اندازه غربت تمام عصرهای جمعه              

 

   اری تنهاییم سکوتی بس غریب دارد...

    

                                              میدانم که هرگز پیدا نخواهد شد 

       

                             ان کس که مرهم این تنهایی باشد

 

 اری تنهایی به این اندازه وسیع و به این اندازه غریب

 

  مرهمی بس عظیم میخواهد که یافتنش محال است... محال...

 

                     (  اگه محال نیس بگید   مرهمی بس عظیم...)

 

عشق من

عشق من ناز نکن بغض ما پایون میگیره یه روزی دست زمونه تورو از من میگیره وقتی تنها با تو بودن واسه من زندگیه تورو دیدن تورو خواستن رو کی از من می گیره عشق من قلب این عاشق با تو آروم میگیره همه ناله های من از اون نگاهت دوریه تورو دیدن تورو خواستن تورو هر جا میبینم بی تو عشق تو من همیشه تنها می مونم عشق من عاشقتم تکراره هر شبانته همه حرفام به خدا از عشق و از صداقته با تو بودن توی دنیا واسه من نهایته عشقه من بی کسی هام شب با تو پایون میگیره همه رگهام از حرارت نگات خون میگره با تو بودن توی دنیا واسه من نهایته تو گمون کردی بری خاطراتم میمیره روزای رفته برام رنگ سیاهی میگیره اگه صد بهارو پاییز واسه تو گریه کنم نمی تونم که تورو همیشه از یاد ببرم...

 

 

 

 

                                                  

                                          مسافر  

                                مسافره خسته ی من باره سفر رو بسته بود

                                تو خلوت آیینه ها به انتظار نشسته بود

                                می خواست که از اینجا بره ولی نمی دونست کجا

                                دلش پر از گلایه بود ولی نمی دونست چرا

                                دفتره خاطراتشو رو تاقچه جا گذاشت و رفت

                                عکس های یادگاریشو برای ما گذاشت و رفت

                                دل که به جاده می سپرد کسی اونو صدا نکرد

                                نگاه عاشقونه ای برای اون دعا نکرد

 

 

 

 

 

*سفر برایم هیچ چیزی جز دلتنگی ندارد ولی زندگی به من آموخت برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید قدری از اون دور شد.

 

* فاصله ی تابش خود را بر دیگران تنضیم کن خداوند خورشید را در جایی نهاد که گرم کند ولی نسوزاند.

 

*سر نوشت آدمی گرد است جایی که فکر میکنی به آخر رسیدی می تواند آغازی دیگر باشد.

نه این قرارمون نبود

نه

این قرارمون نبود

تو بی خبر بری

من خسته شم که تو

                 بی همسفر بری

باور نمی کنم                      عشق منی هنوز

                                                گاهی به قلب من سر میزنی هنوز